του Κώστα Θ. Καλφόπουλου
Με το θέμα που εντόπισαν πρόσφατα οι κεραίες του «φιλίστωρος» Μ. Κατσίγερα (Καθημερινή, 29.3) για τα «φλιπεράκια» και την «απαγόρευσιν της λειτουργίας των μηχανικών παιγνιδίων», θαρρείς και άναψαν, για τους παλιότερους, στον πίνακα των αναμνήσεων σχεδόν αυτόματα «πολύχρωμα φωτάκια, (κι ακούστηκαν) καμπάνες και σειρήνες» (Ν. Δήμου, «Η γενιά των φλίππερ»). Το τέλος μιας ολόκληρης εποχής ξαναζωντάνεψε στις λίγες αράδες του δημοσιεύματος, που συνόδευε την ασπρόμαυρη φωτογραφία με τα φλιπεράκια στη σειρά και τους νεολαίους στο καφέ-μπαρ, τυποδεμένους, διοπτροφόρους και μη, σοβαρούς και αφοσιωμένους στην παρτίδα, είτε παίζοντας είτε περιμένοντας τη σειρά τους.





